Le Horror Altissime by Arthur Conan Doyle
A >>
Arthur Conan Doyle >> Le Horror Altissime
Le Horror Altissime
Autor: Sir Arthur Conan Doyle
Traduction a interlingua per Anders Blixt
Le idea que le narration extraordinari, appellate le "Fragmento
Joyce-Armstrong", es un "joco practic" extensive -- tunc create per
un humano incognite con un humorismo perverse e sinistre -- ha nunc
essite abandonate per totes qui ha scrutinate le affaire. Solo alcun
conspirator le plus macabre e imaginative hesitarea ante de
connecter su phantasias a ille factos indisputabile e tragic que
reinfortia le allegation del fragmento. Ben que le assertiones in
illo son stupende e mesmo monstruose, il nonobstante se fortia al
intellecto que illos son ver, e que nos debe adjustar nostre ideas
al nove situation. Nostre mundo appare esser separate per un parve
margine precari ab un unic periculo inexpectate. In ille exposition,
que reproduce le documento original in su forma partialmente
fragmentari, io va essayar presentar tote le factos usque nunc pro
le lector. Como introduction io vole dicer que, etiam si alcunos
dubita le narration de Joyce-Armstrong, il non pote haber alcun
hesitation sur le factos concernente locotenente Myrtle, R. N., e
senior Hay Connor, qui indubitatemente incontrava lor fines in le
manieras describite hic.
Le Fragmento Joyce-Armstrong esseva trovate in le campo Lower
Haycock, circa un kilometro e medie al west del vico Withyham presso
le limite inter Kent e Sussex. Le 15 de septembre le anno previe
James Flynn, un obrero rural empleate per Mathew Dodd, paisano e
proprietario del Chauntry Farm, Withyham, observava un pipa de briar
al terreno proxime al sentiero que passa al longe del haga que
limita Lower Haycock. Alcun passos avante ille trovava un binoculo
rumpite. Finalmente, inter alcun urticas in le fossato, ille
discoperiva un tenue libro, ligate per canevas. Illo se monstrava
esser un agenda con folios distachabile, del quales alcunos, post
haber distachate se, volettava al longe del base del haga. Ille los
colligeva, ma alcun folios, includite le prime, nunquam esseva
trovate. Iste facto lassa un hiato regrettabile in le narration
portentose. Le obrero dava le agenda a su empleator, qui postea
presentava lo al doctor J.H. Atherton de Hartfield. Iste gentleman
immediatemente videva que un experto deberea examinar lo e dunque le
manuscripto esseva inviate al Aero Club in London, ubi illo nunc es
conservate.
Al manuscripto manca tres folios -- le prime, le secunde e le
penultime -- ma lor absentia non influe sur le coherentia general
del conto. On suppone que le comencio disparite describe le
qualificationes aeronautic de senior Joyce-Armstrong, le quales on
pote extraher ex altere fontes: ille esseva sin dubita inter le
optime pilotas anglese. Durante multe annos ille esseva reguardate
como uno del aeronautas le plus coragiose e le plus intelligente.
Ille usava iste combination de qualitates a fin de inventar e probar
plure nove apparatos, includente le commun accessorio gyroscopic que
porta le nomine de ille.
Le corpore principal del manuscripto ha essite scribite in tinta, ma
le pauc lineas final son notate per un stilo de graphite e assi mal
scribite que illos a pena son legibile -- justo como on se
expectarea si illos esseva scribite rapidemente con pressa in le
sede de un aeroplano volante. Il etiam ha plure maculas, e sur le
folio final e sur le coperi-libro, que expertos del Ministerio
Interior ha confirmate como sanguine, probabilemente human e
certemente mammifere. On etiam ha trovate in iste sanguine alque que
resimila le parasito de malaria, e on sape que Joyce-Armstrong
suffreva de febre intermittente; ille facto exemplifica le gestas
del nove armas forense date a nostre detectives per le scientia
moderne.
Nunc alque sur le personalitate del autor de ille texto epochal.
Joyce-Armstrong, secundo le pauc amicos qui vermente sapeva alque
del viro, esseva e un poeta, e un visionario, e un mechanico e un
inventor. Ille possedeva un grande ricchessa, multo del qual ille
expendeva a su hobby aeronautic. Il habeva quatro aeroplanos private
in su hangar proxime a Devizes, e on dice que ille faceva al minus
un cento septanta ascensiones durante le previe anno. Ille esseva un
viro recluse con periodos de humores obscur, durante le quales ille
eludeva contactos con su collegas.
Capitano Dangerfield, qui le cognosceva melio que alteres, dice que
il habeva occasiones quando su eccentricitate menaciava de
disveloppar a alque plus seriose. Su habitude de apportar un fusil
de chassa in su aeroplano esseva un manifestation de isto. Un altere
esseva le effecto morbide con le qual le cadita de locotenente
Myrtle affectava su mente. Myrtle, qui essayava attinger un record
de altitude, cadeva al terreno ab un altitude de plus de novem
kilometros. Le facto horribile esseva que su capite habeva essite
annihilate dum su torso e extremitates reteneva lor configuration.
In cata incontro del aeronautas, Joyce-Armstrong, secundo
Dangerfield, dicerea con un surriso enigmatic: "E ubi, per favor, es
le capite de Myrtle?"
In un altere occasion post un cena, in le refectorio del Schola de
Aviation in Salisbury Plain, ille comenciava un discussion sur lo
que essera le periculo le plus persistente pro aeronautas. Post
haber ascoltate a opiniones consecutive sur cavitates de aere,
constructiones defective e inclination excessive, ille concludeva le
conversation per altiar su spatulas. Ille refusava presentar su
proprie opiniones, ben que on acquireva un impression que illos
divergeva de tote pensatas exprimite per su collegas.
Per favor, observa etiam que post su disparition total, on
discoperiva que su affaires private habeva essite arrangiate con un
precision que poterea indicar que ille possedeva un forte
premonition de disastro. Post ille explicationes essential io nunc
va presentar le narration integre sin alterationes, comenciante ab
le tertie folio in le agenda insanguinate:
"... nonobstante, quando io dinava in Rheims con Coselli e Gustav
Raymond, io comprendeva que necuno sapeva de alcun periculo
particular in le alte stratos del atmosphera. In le fundo io non
diceva lo que era in mi pensatas, ma io lo tanto approchava que, si
illes possedeva alcun idea analoge, illes non poteva haber fallite a
exprimer lo. Ma illes ya es duo viros vacue e vanitose sin alcun
pensatas excepte a vider lor nomines ridicule in le jornales. On
debe observar que necuno jammais habeva ascendite multo super sex
kilometros. Naturalmente, homines jam ha attingite altitudes plus
grande que isto per ballon e per scalar montes. Il debe esser multo
plus altemente que un avion entrarea in le zona de periculo --
naturalmente a condition que mi premonitiones es correcte.
Aviones ora ha existite pro plus de vinti annos e ergo on pote
demandar se proque ille periculo serea revelate solo ora. Le
responsa es obvie. Pridem, quando le motores era sin fortias e un
Gnome o Green de 100 cavallo-vapores era reguardate como sufficiente
pro tote besonios, le volos era multo restringite. Ora, quando 300
cavallo-vapores es le normal plus tosto que un exception, visitas al
stratos alte ha devenite plus facile e plus commun. Alcunos pote
rememorar se que, in nostre juventute, Garros obteneva fama global
per attinger 5.700 metros e alora on anque pensava que un volo super
le Alpes era un gesta. Nostre expectationes ha depois essite
tremendemente accrescite e on exeque ora vinti volos pro cata uno
durante previe annos. Multes de illos ha essite complite con fortia.
Le nivello de dece kilometros ha essite attingite itero e itero sin
disconfortos ultra frigor e asthma. Que prova isto? Un visitator
pote descender a iste planeta mille vices sin incontrar un tigre.
Nonobstante tigres existe e si ille per chance disbarca in un
jungla, ille poterea esser devorate. Il ha junglas in le atmosphera
altissime con esseres plus mal que tigres. Io crede que in le futuro
on cartara iste junglas accuratemente. Hodie io pote designar duo
tales: uno super le districto de Pau-Biarritz in Francia e uno ci,
super mi capite quando io scribe ille parolas in mi focar in
Wiltshire. Io anque crede que il forsan ha un tertie super le
districto de Homburg-Wiesbaden.
Le disparition del aeronautas igniva mi pensatas. Totes diceva que
illes habeva cadite a basso in le mar, ma iste explanation non me
satisfaceva. Pro primo, Verrier in Francia: su avion era discoperite
proxime de Bayonne, ma illes nunquam trovava su corpore. Depois, le
caso de Baxter, qui anque dispareva, ben que su motor e alcun
esquadras de ferro era trovate in un silva in Leicestershire. Dr.
Middleton, de Amesbury, qui observava iste volo per telescopio,
attesta que justo ante que alcun nubes obscurava su vision ille
videva le avion a un altitude enorme. Illo subito ascendeva
verticalmente in alto in un succession de colpos. Le doctor non
credeva que un tal motion serea possibile. Isto era le observation
final de Baxter. Il habeva depost un discussion in le jornales, ma
sin conclusiones.
Il habeva plure altere casos similar, e depois le morte de Hay
Connor occurreva. Qual rider erumpeva sur un 'mysterio del aere non
resolvite' e qual reportages in le jornales vulgar -- e como pauco
on de facto faceva a fin de resolver le caso! Ille descendeva in un
volo a picco magnific ab un altitude incognite. Ille nunquam
disbarcava ab illo, sed moriva in su sede de pilota. Que le
occideva? 'Un maladia del corde', diceva le doctores. Nonsenso! Le
corde de Hay Connor era tanto san como le mie. Que diceva Venables?
Venables era le sol homine apud ille quando ille moriva. Ille diceva
que ille tremeva e resimilava un viro qui se habeva espaventate
gravemente. 'Moriva de terror', diceva Venables, ma non poteva
pensar pro qual cosa ille habeva pavor. Ille solo diceva un parola a
Venables, que sonava como 'monstruose'. Durante le inquesta on non
poteva decifrar isto. Ma isto io poteva decifrar. Monstros! Isto era
le final parola de povre Harry Hay Connor. E ille vermente moriva de
pavor, justo como Venables pensava.
E depois il habeva le capite de Myrtle. Crederea tu -- crederea
vermente alcunos -- que un capite human pote esser fracassate
completemente a in le corpore per le fortia de un cadita? Forsan
illo serea possibile, ma io nunquam ha credite que isto era ver in
le caso de Myrtle. E le adipe sur su vestimentos -- 'completemente
sordide per adipe', diceva alcuno al inquesta. Remarcabile que iste
parolas non igniva le pensatas de alteres! Mi pensatas jam flammava,
ma io habeva comocunque meditate longemente sur iste cosa.
Io ha exequite tres ascensiones depois -- como Dangerfield derideva
mi fusil de chassa! -- ma nunquam attingeva sufficiente altitude.
Ora, con le nove e legier machina de Paul Veroner e su Robur de 175
cavallo-vapores io deberea deman facilemente passar dece kilometros.
Illo sera un essayo a batter le record. Forsan io anque battera
alque altere. Claro illo sera periculose. Si un viro vole eluder
periculos, ille deberea desister completemente de aviation e celar
se in su pantoflas e roba de camera. Ma io va visitar le jungla
aeree deman -- e si il ha alque ibi, io lo apprendera. Si io
retornara, io habera trovate alcun renomine pro me mesme. Si io non
retornara, ille agenda potera explicar lo que io ha volite facer e
como io perdeva facente lo. Ma nulle galimatias de accidentes o
mysterios, per favor.
Io seligeva le monoplano Paul Veroner pro le mission. Iste
construction es sin par pro dur travalio. Beaumont discoperiva isto
in le infantia del aviation. Pro exemplo, illo non es incommodate
per humiditate e le temperie iste die dava le impression que nos
volarea intra nubes. Le Veroner es un belle parve typo que responde
a mi manos como un cavallo con un bucca receptive. Illa possede tote
ameliorationes moderne: un fuselage coperite per canevas, un
carretto de atterrage con rotas e skis inclinate, frenos,
stabilisatores gyroscopic, tres cambios de velocitate que opera per
alterar le angulo de attacco del ala del propulsor. Io anque
apportava un fusil de chassa e un dozena cartuchas con plumbos de
cervo. Vos totes deberea haber observate le facie de Perkins, mi
vetere mechanico, quando io le instrueva a cargar los.
Io me vestiva como un explorator arctic, con duple subvestimentos
sub mi supertoto, spisse calcettas intra mi bottinas wattate, un
large bonetto hibernal con protege-aures e mi berillos de
protection. Le calor era suffocante apud le hangar, ma io ascenderea
al apice de Himalaya e debeva vestir me pro illo. Perkins
comprendeva que alque inusual evenirea e precava que io le lassarea
accompaniar me. Forsan io lo haberea facite, si io habeva usate un
biplano, ma le monoplano solo porta un homine. Naturalmente, io
apportava le armatura de oxygeno; cata pilota qui sin un tal va
ascender a fin de batter un record de altitude, morira per
congelation o suffocation -- o per ambes.
Ante mi imbarcation io inspectava le governaculos, le alas e le
cablos pilotante del Veroner. Illa era in un bon stato in tanto que
io videva. Io poneva le motor in marcha e audiva un susurro
agradabile. Jam a un lente velocitate illa se levava si tosto que io
la permitteva. Io circulava super mi campo de focar un o duo vices a
fin de calefacer le motor e depois, agitante un mano a Perkins e le
alteres, premeva le acceleration maximal. Illa curreva como un
hirundine al longe del vento pro 12-15 kilometros usque io elevava
su naso e illa comenciava ascender in un large spiral verso le
cortina de nubes super me. Il es essential que on monta lentemente a
fin de adaptar se al pression decrescente.
Il faceva un calor oppressive, viste que il era septembre in
Anglaterra, con le spisse sensation que indica pluvia approchante. A
vices il faceva sufflos brusc ab le sud-west -- uno tanto forte e
inexpectate que illo me surprendeva e causava un medie rolamento. Io
memora le tempore durante le qual borrascas e vortices e cavitates
de aere soleva esser alque periculose -- ante que nos apprendeva dar
potentias maestrante a nostre motores. Justo como io attingeva al
cortinas de nubes, con le agulia de mi altimetro passante mille
metros, le pluvia subito me colpava. Qual diluvio! Illo strepeva al
alas e flagellava mi facie, rendente mi berillos turbide de maniera
que io a pena poteva vider. Io decresceva mi velocitate proque le
volo contra le guttas deveniva dolorose. Quando io ascendeva plus
altemente illos se transformava a grandines que fortiava me a tornar
le cauda del avion verso le vento. Un cylindro malfungeva --
probabilemente un candela sordide -- ma mi ascension continuava
incessante gratias al multe fortia del motor. Tosto le problema,
quecunque su causa, dispareva e io audiva itero le grave grunnimento
integre: un canto unisone ab dece cylindros. Ci nos cognosce le
beltate del silentiatores moderne. Al presente nos pote usar le
aures pro pilotar nostre motores. Qual stridulation e ululation
quando illos malfunge! Pridem tal critos de alarma se perdeva,
necate per le ruito monstruose del motor. Si solmente le prime
aeronautas poteva retornar a fin de vider le beltate e perfection in
le mechanismo que ha essite ganiate al precio de lor vitas!
A circa 9.30 horas io approchava le nubes. Infra me, indistincte e
umbrate per le pluvia, le vaste campania de Salisbury Plain jaceva.
Sex aviones exequeva lor cargas quotidian a un altitude de 300
metros, resimilante parve nigre hirundines supra un verde fundo. Io
osa dicer que illes se demandava que io facerea ci in le pais del
nubes. Subito un velo gris se extendeva sub me e humide spirales
nebular torneava circum mi facie. Il era molliatemente frigide e
miserabile. Ma io iva super le tempesta de grandines e isto era un
amelioration. Le nube deveniva obscur e dense como le bruma de
London. In mi anxietate de partir de illo, io elevava le naso del
avion usque le campana automatic de alarma sonava e illa in effecto
comenciava glissar a detra. Su guttante alas molliate monstrava que
illa habeva devenite plus ponderose que io habeva pensate. Subinde
io totevia attingeva nubes plus tenue e depois quitava le prime
strato. Il habeva un secunde -- lanose con le color de opalos -- a
un grande altitude super mi capite: un blanc tecto integre in alto e
un obscur solo integre in basso con le avion laborante in un vaste
spiral montante inter illos. Il es perniciosemente solitari in iste
spatios seren. Un vice un grege de parve aves marin velocemente
volava preter me verso west. Le rapide battimento de lor alas e lor
critos musical me allegrava. Io divina que le specie era anate
crecca, ma io es un van zoologista. Ora quando nos homines ha
devenite aves, nos vermente debe apprender a recognoscer nostre
cognatos per le viso.
Le vento sub me batteva le vaste campania del nubes. Un vice un
large vortice era formate intra illo, un gurgite de vapor de aqua, e
ibi, como a transverso de un infundibulo, io discerneva le mundo
distante. Un grande biplano blanc passava a un vaste profundo sub
me. Io conjecturava que illo era le volo matinal de Royal Mail inter
Bristol e London. Subinde albe velas tornava a in le foramine e
itero le grande solitude deveniva integre.
Tosto post 10 horas io toccava le bordo inferior del alte strato de
nubes. Illo consisteva de un vapor delicate e transparente que
veniva rapidemente ab le west. Le vento habeva accrescite tote le
tempore e il ora faceva un brisa fresc a vinti-quatro nodos secundo
mi contator. Jam il faceva multe frigor, ben que mi altimetro solo
indicava 2.700 metros. Le motor travaliava bellemente, e nos
susurrava continuemente in alto. Le cortina de nubes era plus spisse
que io habeva expectate, ma finalmente illo se rarefaceva a un
nebula auree ante me. Subito io hastava ex illo e ibi incontrava un
clar celo e un sol brillante super mi capite -- a alto toto in blau
e auree; a basso toto in argento coruscante, un rutilante campania
extensive tanto distante como io poteva vider. Il era 10.15 horas e
le agulia del altimetro indicava 3.840 metros. Ascendente io lassava
mi aures concentrar al susurration profunde del motor, quando mi
oculos scrutinava le horologio, le contator de carburante e le pumpa
del lubricator. Insurprendente que on dice que aviatores es un gente
sin pavor. Quando nos debe scrutinar tote ille functiones, nos manca
de tempore a inquietar nos pro nos mesme. In iste momento io
comprendeva que le compasso deveni infidel super un certe altitude;
a 4.500 metros le agulia magnetic del mie indicava verso est-sud-
est. In loco io calculava mi ver direction ab le sol e le vento.
Io habeva sperate arrivar a un tranquillitate eternal in ille
altitudes superior, ma con cata cento metros le forte brisa
accresceva. Mi avion gemeva e tremeva in cata juncto e bulon quando
illa iva contra illo, e se torneava via como un folio de papiro
quando io la inclinava pro un gyro, currente al longe del vento in
un velocitate plus celere que, forsan, alcun altere homine antea
habeva ite. Nonobstante io debeva itero e itero tornar a retro e
cruciar contra le vento, proque io non solo chassava un record de
altitude. Secundo tote mi calculationes, mi jungla aeree residerea
super parve Wiltshire e tote mi travalio serea perdite si io
attingeva mi apice foras de su position.
Quando io attingeva 5.700 metros, a circa meridie, le vento habeva
devenite tanto dur que io con alcun pavor scrutinava le supportos
del alas, pro un momento expectante vider como illos frangeva o
laxava. Io mesmo preparava le paracadita detra me, apprestante me
pro le pessime: iste momento habeva venite in le qual le aviator
pagarea con su vita pro cata negligentia del mechanico. Ma illa se
susteneva bravemente con cata corda e cablo de aciero susurrante e
vibrante como chordas de un harpa. Il era gloriose vider como illa,
nonobstante le battimento, remaneva le conquisitrice del Natura e le
soverano del celo. Vermente il ha alque divin in le homine que ille
assi ben surmonta super le limitationes que le Creation pare imponer
-- surmonta anque per le devotion disinteressate e heroic exhibite
per ille gesta aeronautic. Non parla del degeneration del homine!
Quando previemente in le annales de nostre specie ha alcuno scribite
un conto como illo?
Illos era le pensatas in mi capite, quando io scalava iste inclinate
plano monstruose, le vento a vices battente in mi facie e a vices
sibilante detra mi aures. Le paisage del nubes sub me se retraheva a
un tal distantia que su plicas argentee semblava esser applattate de
sorta que illo deveniva un plan campania lucide. Ma subito io
incontrava un experientia horribile sin precedente. Ben que io
previemente habeva volate a in isto que nostre vicinos francese
nomina un tourbillon, nunquam io habeva incontrate un tal de ille
grande magnitude. Le grande fluvio turbulente de vento, sur le qual
io previemente ha parlate, contineva intra se anque alcun vortices
de equal monstruositate. Sin premonition io era subito trahite a in
le corde de un tal. Io tornava pro un o duo minutas con tal
velocitate que io quasi perdeva mi sensos. Depois io equalmente
subito cadeva, con le ala sinistre de fronte, a basso a transverso
del infundibulo vacue in su centro. Io precipitava como un rocca
circa 300 metros. Solo mi cinctura me reteneva in mi sede, quando e
le choc e mi perdita de respiration faceva me pender partialmente
foras del cockpit. Ma io pote sempre exequer un effortio extreme --
illo es mi merito le plus grande como aviator. Io comprendeva que le
descension ha devenite plus lente, proque le vortice era un cono in
loco de un infundibulo e io habeva arrivate a su fin. Con un colpo
terrific, premente tote mi peso a un latere, io poneva mi
governaculos de inclination a zero e guidava le naso del avion via
ab le vento. In un momento io habeva partite del undas surgente e
curreva al longe del celo. Depois, tremente ma victoriose, io
elevava su naso e recomenciava mi travalio stabile in le spiral
ascendente. Io faceva un gyro vaste a fin de eluder le loco de
periculo in le vortice e tosto io iva securmente super illo. Subinde
post 1 hora io attingeva 6.300 metros super le mar. A mi grande
gaudio io habeva venite super le brisa e con cata cento metros de
ascension le aere ora deveniva plus tranquille. Del altere parte, il
faceva multe frigor e io notava le nausea particular que es causate
per le rarefaction del aere. Pro le prime vice io activava mi
armatura de oxygeno e inhalava a vices le gas gloriose. Io sentiva
como su virtute iva como un elixir per mi arterias e io deveniva
exhilarate quasi al nivello de inebriation. Io clamava e cantava
quando io volava in alto a in le frigide e tranquille mundo externe.
Pro me il es multo clar que le insensibilitate que subjugava
Glaisher e que in un minor grado impediva Coxwell quando illes in
1862 ascendeva in un ballon a un altitude de dece kilometros, era
causate per troppo grande velocitate de ascension vertical. Si on in
loco face isto a un molle crescita durante le qual on se habitua
lentemente al pression barometric diminuente, il non habera tal
symptomas atroce. Habente ora attingite iste altitude, io
discoperiva que mesmo sin mi armatura de oxygeno io poteva respirar
sin incommoditate. Ma il faceva durmente frigido e mi thermometro
stava a -18°C. A 1.30 horas io volava a circa 11 kilometros super le
terreno, ancora montante continuemente. Io ci experiva que le aere
tenue pejo supportava mi alas de sorta que io debeva multo decrescer
mi angula de ascension. Io comprendeva que, nonobstante le modeste
peso del avion e le grande fortia del motor, il de facto habeva un
limite super le qual io non poterea ir. Aggravante le situation, de
novo un candela non fungeva ben, causante a vices ignition fallente
in le motor. Le pavor pro fiasco deprimeva mi corde.
A iste tempore io experiva alque extraordinari. Alque me passava
sibilante con un stria fumante e explodeva con un forte crac e un
grande nube de vapor. Pro un momento io non poteva comprender que
cosa habeva occurite, ma io subito me rememorava que le Terra es
continuemente bombate per meteores e serea inhabitabile si non quasi
omnes ardeva durante lor volos a transverso del atmosphera
altissime. Ecce un nove periculo pro visitatores al altitudes
superior! Duo tal roccas additional me passava quando io approchava
le nivello de 12 kilometros. Io non dubita que al bordo le plus
lontan de nostre mundo, ille periculo devenirea multo effective.
Le agulia de mi altimetro marcava 12.400 metros quando io
recognosceva que io non poteva ir plus in alto. Le ordalia non era
troppo pro mi corpore, ma mi avion habeva attingite su limite. Le
aere attenuite non plus supportava firmemente le alas, le
inclination le plus minute causava un glissar al flanco e le
governaculos habeva devenite inerte. Si le motor habeva travaliate a
su optimo, nos forsan haberea potite scalar ancora 300 metros, ma le
ignition ancora remaneva instabile e duo del dece cylindros non
functionava. Si io non ora habeva attingite le zona pro le qual io
cercava, io lo nunquam viderea durante ille viage. Ma habeva io
arrivate in le proprie loco? Glissante in circulos como un falcon
monstruose al nivello de 12 kilometros, io lassava le monoplano
guidar se mesme dum io scrutinava le area per mi binoculo Mannheim.
Le celo era perfectemente clar sin alcun indication de ille
periculos le quales io me habeva imaginate.